Check jij de cijfers van je kind op magister?

Ja dat doe ik?

Je checkt wekelijks of misschien wel dagelijks de cijfers van je kind. Wat zegt dat je dan? En waarom doe je het eigenlijk? Wij vinden dat maar raar. En we kunnen je ook vertellen waarom. Cijfers zijn namelijk overrated en misschien nog wel schokkender, je lijdt aan een meetstoornis.

“Dat begint vaak al in je persoonlijke leven. We hebben apps om onze gezondheid te meten, ontvangen rapporten voor onze peuters en checken hoe vaak onze foto’s geliket zijn. Maar wat doet het met je als je je leven doormeet? Ik heb daar wel een idee over. Want laat ik er maar voor uitkomen: ik was meetgek.”

Toetsen

Al dat toetsen en al die cijfers zorgen namelijk voor iets wat we helemaal niet moeten doen. Het zorgt er namelijk voor dat 1, het doel van leren verplaatst naar het halen van een cijfer. Super funest voor de intrinsieke motivatie van mensen. Uiteraard kan je op een gezonde manier cijfers gebruiken. Er is niks mis mee om af en toe te kijken of je voortgang boekt (in kwalitatieve en of kwantitatieve indicatoren). Zoals die hardloopwedstrijd waar je dan een minuut harder loopt omdat je anders bent gaan trainen. Maar, als je dat continu doet verplaatst de motivatie van de activiteit zelf naar het resultaat (de tijd) en wat nu als je minder hard loopt. Wat zegt dat dan? Zien we de context van de cijfers wel?  En staren we ons niet blind op die voldoende?

Cijfers?

Ze lijken super objectief maar zijn dat alles behalve. We lijden aan een cijferfetisjisme. En dat vinden we best gevaarlijk. Er zijn veel argumenten tegen: wat zeggen cijfers over een kind en over de groei die een kind doormaakt. Iedereen (ook kinderen) ontwikkelt zich op een unieke manier. Zonder dat je het je beseft ontneem je een kind de verantwoordelijkheid voor zijn of haar eigen daden door continu te monitoren (mochten de cijfers dan toch iets zeggen). Dit willen we immers later in een organisatie ook niet, daar willen we autonome medewerkers die nadenken.

Soms wordt er weleens gezegd: de toets is niet voor de leerling maar voor de docent om te kijken of die het wel goed heeft uitgelegd. Dat is overigens ook de reden waarom wij tegen ‘klokken’ zijn. Het verhaal van de correspondent Sanne Blauw hieronder legt het vanuit een persoonlijk perspectief uit.

De correspondent (Sanne Blauw)

Hoe schoolcijfers, calorieën en werktargets ook mijn leven beheersten (en hoe ik afkwam van mijn meetstoornis). Conclusie: we zijn meetgek.

Ze behandelt 4 onderwerpen

  1. Wel vertrouwen op de cijfers, niet op de mens
  2. Het cijfer werd een doel op zich
  3. Het cijfer gaf schijncontrole
  4. Kwantiteit of kwaliteit?

 

 

%d bloggers liken dit: